ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟ

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟ

π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ – ΓΚΟΥΡΟΥΪΣΜΟΣ – ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΑΘΗΝΑ 1997 (4^η ΕΚΔΟΣΗ)

ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ Π. Ε. Γ, τηλ. 210 6396665

Ο άνθρωπος στην προσπάθεια να αναζητήσει α­πόκρυφες δυνάμεις και να τις χρησιμοποιήσει, απομα­κρύνεται από το χώρο της χάρης και τα πονηρά πνεύ­ματα σπεύδουν να καταλάβουν το κενό.

Ακόμη και αν πρόκειται για απάτη, οι πειραματι­σμοί στο χώρο του αποκρυφισμού είναι εξίσου επικίν­δυνοι, γιατί μ' αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος σύρεται κάτω από την επιρροή ενός καταστροφικού πράγματος, ανεξάρτητα αν αυτό το πιστεύει ή το γνωρίζει. Εκείνο που πράγματι έχει σημασία εδώ δεν είναι τόσο η ερμη­νεία του φαινομένου πράγματος, αλλά η επίδραση που ασκεί πάνω στους ανθρώπους που καταπιάνονται μ' αυτά.

Ακόμη και εάν πρόκειται για άτομα που έχουν βαφτισθεί, ο κίνδυνος δεν είναι μικρότερος, γιατί με τις αποκρυφιστικές μυήσεις έθραυσαν την πνευματική σφραγίδα και κινδυνεύουν να τους συμβεί εκείνο που περιγράφεται στο ευαγγέλιο:

«Όταν δε το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από τού άνθρωπου, διέρχεται δι' άνυδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν και ουχ ευρίσκει. Τότε λέγει· εις τον οίκον μου επιστρέψω, όθεν εξήλθον και ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα και σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. Τότε πο­ρεύεται και παραλαμβάνει μεθ' εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του άνθρωπου εκείνου χείρονα των πρώτων» (Ματθ. ιβ' 43-45).

Ο John Rockwell (ψευδώνυμο, καλός γνώστης τού σατανιστικού χώρου και ιδιαίτερα της σατανιστικής μουσικής, περιγράφει ως εξής τις συνέπειές της πάνω στους νέους:

Αυξανόμενη κτηνωδία μεταξύ των νεαρών αυξα­νόμενα ποσοστά αυτοκτονίας· αυτοκακοποιήσεις και α­κρωτηριασμοί· απειλές σεξουαλικής μορφής· βιασμοί, αιμομιξίες· πορνεία μέσω εφήβων, αυτοκτονίες· φόνοι και πράξεις βίας· αύξηση κατανάλωσης ναρκωτικών με όλες τις κρίσιμες παρενέργειες και ακόμη: Η ολο­κληρωτική μετατόπιση παραδοσιακών άξιων, εναντίον της οικογενείας; τού σχολείου, της θρησκείας σε όλες τις μορφές, αθεΐα και βλασφημία (J Rockwell, σ. 10-11).

Περιπτώσεις αυτοκτονίας δεν υπάρχουν μόνο α­νάμεσα στα νεαρά θύματα, αλλά και μεταξύ κορυφαίων σατανιστών. Έτσι το 1957 ο Μέγας Δάσκαλος τού Τάγματος τού Ναού της Ανατολής και η αγαπημένη του πέθαναν μετά από σατανιστική λειτουργία κοντά στο Αμβούργο και ο θάνατός τους χαρακτηρίσθηκε αυτοκτονία. Στο γερμανικό περιοδικό Neue Illustrierte Revue (2/1987, σ. 7) διαβάζουμε:

Ο Harmut είναι ο δεύτερος που έφυγε με τη θέλησή του από τη ζωή. Ο δεύτερος από την κλίκα τού θανάτου στο Bensheim... Έτσι ο L. (22 ετών) ήταν ο πρώτος. Πέθανε στο υπόγειο των γονέων του. Φόρεσε στο κεφάλι του μια πλαστική σακούλα, την έδεσε στο λαιμό, έβγαλε ένα αγκομαχητό, έπεσε και πνίγηκε. Ο Ingo D. (23 ετών) και η Viola D. (17 ετών) ήταν το τρίτο και τέταρτο θύμα και πήγαν στο θάνατο μαζί... Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του Ingo μας αφήνει να υποψιασθούμε τι συνέβη μ' αυτά τα νεαρά άτομα: κατέληξα στην πεποίθηση ότι η ζωή εί­ναι χωρίς νόημα... Όλα βαδίζουν τη σχηματισμένη πο­ρεία τους και το σημείο θα εκπληρωθεί, γράφει προ­μηνύοντας την καταστροφή... Η αστυνομία ανακαλύ­πτει τώρα σε μια πολυκατοικία στο Bensheim μια επιτά­φιο πλάκα. Βρισκόταν στο δωμάτιο μιας δεκαενιάχρονης μαθήτριας. Και αυτή άνηκε στην κλίκα τού θανάτου και συναντιόταν με τους φίλους της μπροστά στην επι­τάφιο πλάκα για να τελέσουν μαύρες τελετουργίες.

Στη δεκαετία τού 1950 ο Πατριάρχης της Γνωστι­κής Καθολικής Εκκλησίας πέθανε σε νευρολογική κλινική. Το 1979, οπαδός της μυστικής οργάνωσης Fraternitas Saturni, που ιδρύθηκε από τον Crowley, φόνευσε το Μεγάλο Δάσκαλο και δήλωσε στο δικα­στήριο πως αυτός ήταν μαύρος μάγος. Στο τελετουργι­κό της οργάνωσης αυτής γίνεται επίκληση τού αρχαίου όφεως, τού Μεγάλου Δράκοντος που «ήτο και είναι και ζει εις τους αιώνας των αιώνων». Το τελετουργικό αυτό τελειώνει με τα λόγια: Αγάπη είναι ο νόμος! Αγάπη υπό τη θέληση! Αγάπη χωρίς συμπόνια! (Haack, Von Gott..., σ. 123-124).

Κατά δημοσιεύματα τού γερμανικού τύπου 7000 νεαροί σατανιστές περιφέρονται σε διάφορα μέρη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αφορμή για τα δημοσιεύματα έδωσε η θυσία στο Σατανά της δεκαπεντάχρονης Anja στο Ludwigshaven της Βορείου Ρηνανίας Βεστφαλίας. Οι φίλοι της, Rene (16) και Elke (14) της έκοψαν τις φλέβες μέσα σε ένα δάσος. Και οι τρεις ήσαν μέλη των Εωσφορικών, που έχουν αφιερωθεί στον Εωσφόρο με την ψυχή και με το σώ­μα.

Το 1969 τα βλέμματα ολόκληρης της ανθρωπότη­τας εστράφησαν με φρίκη στους σατανιστές της Καλι­φόρνιας, με αφορμή τους φόνους που διέπραξαν οπα­δοί τού Charles Manson. Ο Manson, που γεννήθηκε το 1934, έλεγε πως ήταν ταυτόχρονα ο Χριστός και ο Σατανάς. Ο πρωταρχικός χριστιανισμός, έλεγε, ήταν σεξουαλικός. Όμως αργότερα, με απάτη των ιερέων, μεταβλήθηκε σε εκκλησιαστικό. Η κίνηση τού Manson πραγματοποιούσε θυσίες ζώων και οργιαστικές τελετές. Υπάρχει η υποψία πως εγίνοντο και ανθρωποθυσίες.

Συνοψίζοντας υπογραμμίζουμε και πάλι τους τερά­στιους κινδύνους τού αποκρυφισμού, στους οποίους μπορεί να οδηγήσει ένα αθώο πείραμα, ακόμη και με την έννοια τού αστείου.

Το άτομο οδηγείται στην εξάρτηση, σ' αυτό που ο Η. Bender ονομάζει μεντιουμιστική ψύχωση, στη διάσπαση της συνείδησής του και σε νευρολογική κλι­νική, αν όχι στην αυτοκτονία.

Οι αποκρυφιστικές τεχνικές όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα που απασχολούν τα θύματα, αλλά τα πολλαπλασιάζουν. Κάθε δυσκολία ερμηνεύεται με τα μάγια, που για να λυθούν απαιτούν χρήματα ή και κάθε είδους θυσίες· η καταστροφή είναι τελικά ολοκληρωτική, όχι μόνο οικονομική.

Αναφορικά με τους λεγόμενους πνευματιστές-θεραπευτές πρέπει να υπογραμμίσουμε και πάλι με τον πλέον έντονο τρόπο ότι αποτελούν κίνδυνο για την υγεία των ανθρώπων, γιατί αρνούνται πολλές φορές την πραγματικότητα της ασθένειας, αποτρέπουν από την αναζήτηση γιατρού και από τη χρήση φαρμάκων και γιατί στερούνται βασικών προϋποθέσεων για να καταπιασθούν με θέματα υγείας των ανθρώπων. Το γεγο­νός ότι επικαλούνται το δικαίωμα της θρησκευτικής ε­λευθερίας δεν τους απαλλάσσει από την υποχρέωση τού σεβασμού των υφισταμένων νόμων, που αναφέ­ρονται στην υγεία των πολιτών και στα ιατρικά επαγγέλ­ματα.

Όμως ο χειρότερος κίνδυνος για ένα χριστιανό είναι το ότι με τις πνευματιστικές τεχνικές απομακρύνε­ται από τη χάρη τού Θεού και ανοίγει την πόρτα της ψυχής του για ξένες επιρροές.

ΠΟΣΟ ΔΙΑΒΟΛΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΩΝ ΒΕΡΜΟΥΔΩΝ;

ΠΟΣΟ ΔΙΑΒΟΛΙΚΟ ΕΙΝΑΙ

ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΩΝ ΒΕΡΜΟΥΔΩΝ;

Dr. CLIFFORD WILSON

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΝΤΑΙΝΙΚΕΝ-ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ-ΑΘΗΝΑ 1986

Μου ζητήθηκε να εκθέσω τις απόψεις μου σχετικά με την αντιλεγόμενη γεωγραφική περιοχή, τη γνωστή σαν «Τρίγωνο του διαβόλου», ή «Τρίγωνο των Βερμούδων». Γράφω λοιπόν το κεφάλαιο αυτό και διατυπώνω τις απόψεις μου σχετικά με την περιοχή και θέλω να τονίσω ότι τα παραδείγματα που αναφέρονται διαλέχτηκαν ανάμεσα σε πολλά, για υποστήριξη της άποψής μου. Κατά τη γνώμη μου το καλύτερο βιβλίο που ασχολείται με το Τρίγωνο αυτό είναι «Το Μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων λύθηκε» του Λ.Δ. Κους (Lawrence David Kusche, The Bermuda TriangΙe Mystery SoΙved (Warner Books, Ν.Υ,)) και ό,τι ακολουθεί στηρίζεται, πολύ πάνω στην έρευνα του ίδιου συγγραφέα.

«Το τρίγωνο των Βερμούδων» αποτελεί μια περιοχή μεταξύ Φλώριδας (ΗΠΑ), Πουέρτο - Ρίκο και Βερμούδων. Τα τελευταία χρόνια συγκέντρωσε μεγάλη προσοχή, τόσο εξ αιτίας των παγκοσμίων φαινομένων των ΑΤΙΑ (UFΟ), όσο και του «μυστηρίου»της εξαφάνισης πολλών πλοίων και αεροπλάνων σ' αυτή την περιοχή. Συχνά αναφέρεται σαν «Τρίγωνο του Διαβόλου». Γυρίστηκε και σχετικό κινηματογραφικό έργο.

Το γεγονός είναι ότι το αναφερόμενο ως «Τρίγωνο του Διαβόλου», δεν δικαιολογεί κατά τη γνώμη μου την ονομασία του αυτή. Σχετικές εκθέσεις έχουν διαστρεβλωθεί και ακόμη και πρόσφατα περιστατικά έχουν μεγαλοποιηθεί και έχουν γίνει θρύλοι, αφού ουσιαστικά στοιχεία παραμερίστηκαν! Τέτοιου είδους «μυστήρια», δεν είναι μυστήρια κατά την πραγματική έννοια της λέξης και ο αριθμός των εξαφανίσεων σ' αυτή την περιοχή δεν είναι σημαντικά μεγαλύτερος, απ' ότι σε άλλα μέρη του κόσμου.

Τούτο δεν σημαίνει ότι τα ΑΤΙΑ αποκλείονται αντίθετα, στο βιβλίο μου «Τα ΑΤΙΑ κ.λ.π.» παρέχω μια σειρά από δεδομένα, βάσει των οποίων μπορεί να πιστέψει κανείς ότι η ύπαρξη των ΑΤΙΑ είναι πολύ πιθανή, αλλά ίσως πρόκειται για υπερφυσικές οντότητες. Δίνω έτσι μια πνευματική εξήγηση που δεν έχει τίποτε να κάμει βέβαια με τη ζωή σ' άλλους πλανήτες η με τις επισκέψεις έξω - γήινων αστροναυτών.

Μερικά περιστατικά ανήκουν στη σφαίρα του μύθου

Ο Kusche (βλέπε βιβλιογραφία) έκανε μια εξαιρετική δουλειά ψάχνοντας για το μυστήριο του πλοίου «Ροζαλία» (RosaΙίe), που υποτίθεται πως βρέθηκε εγκαταλειμμένο αλλά σε πλήρη τάξη, κοντά στο Νάσσαου (Νassau) στις MΠαxάμες μ' ένα μισοπεθαμένο από την πείνα καναρίνι, το μόνο ζωντανό πλάσμα πάνω του. Στο ασφαλιστικό ίδρυμα Λοϋδ (Ioyd) του Λονδίνου δεν ήξεραν τίποτε για το Ροζαλία, αλλά ήξεραν για κάποιο «Ροσσίνι»(Rossini). Η μόνη αναφορά στο Ροζαλία σύγχρονη με το υποτιθέμενο μυστήριο, είναι ένα γράμμα στους Τάϊμς (Τimes) του Λονδίνου της 6ης Νοεμβρίου 1840 όταν οι δυό αυτές αναφορές αντιπαραβλήθηκαν, έγινε ολοφάνερο, πως το Ροζαλία ήταν στην πραγματικότητα το Ροσσίνι, και δεν υπάρχει μυστήριο, ακόμη κι όταν τούτη είναι η πιο «όμορφη» ιστορία για το «Τρίγωνο των Βερμούδων». Ο πίνακας που ακολουθεί συνοψίζει δυο «περιστατικά»:

Τάιμς του Λονδίνου 6 Νοεμβρίου 1840

Όνομα πλοίου: Ροζαλία

Έπλεε προς το: Νάσσαου (Μπαχάμες)

Ημερομ. άφιξης: «Εντός των τελευταίων ημερών» - γράμμα 27 Αυγούστου 1840

Πλους: Αμβούργο προς Αβάνα

Πως ήρθαν σε επαφή: Συναντήθηκε από μικρά ακτοπλοϊκά και ανεκαλύφθη ότι ήταν εντελώς εγκαταλειμμένο.

Ζωή επί του πλοίου: Μια γάτα, μερικά πουλιά, «μισοπεθαμένα από τη πείνα» (καναρίνια).

Επίσημες εκθέσεις στο Νάσσαου: Καμιά για το Ροζαλία.

Κατάλογος του Λόυδ 25 Σεπτεμβρίου 1840

Όνομα πλοίου: Ροσσίνι

Έπλεε προς το: Νάσσαου

Ημερομ. άφιξης: «Εξόκειλε εγκαταλειμμένο» 17η παρελθόντος (Αυγουστος 1840).. Εφέρθηκε κατόπιν στο λιμάνι σαν «εγκαταλειφθέν» .

Πλους: Αμβουργο προς Αβάνα.

Πως ήρθαν σε επαφή: Δες ανωτέρω - εξώκειλε και είχε εγκαταλειφθεί.

Ζωή επί του πλοίου: Καμιά μνεία εκτός του «εγκαταλειφθέν». Επίσημες εκθέσεις στο Νάσσαου: Αντιναύαρχος: Σημειώσεις δικαστηρίου αναφορικά με το Ροσσίνι: Αναφορά σε «περίεργες συνθήκες» σχετικώς με την ανεύρεση του Ροσσίνι.

Επίσημες εκθέσεις για Πλήρωμα και Επιβάτες

Δεν υπάρχει καμιά και πουθενά επίσημη έκθεση για το πλήρωμα και τους επιβάτες σχετικά με το Ροζαλία. σ κατάλογος του Λόυδ της 25ης Σεπτεμβρίου 1840 αναφέρει ότι το Ροσσίνι κτύπησε στο Μουάρε (Muare)- (στο στενό των Μπαχαμών) και ότι το πλήρωμα και οι επιβάτες σώθηκαν. Η έκφραση «περίεργες συνθήκες», στην έκθεση του Νάσσαου, δείχνει πως η διάσωση του πληρώματος και των επιβατών έγινε υπό συνθήκες άγνωστες στις αρχές του Νάσσαου. Καθώς μελετάει κανείς τα πιο πάνω γεγονότα, φαίνεται καθαρά ότι στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει μυστήριο. Το πλοίο ήταν το Ροσσίνι όχι το Ροζαλία. Βυθιζόταν και εγκαταλείφθηκε, ανυψώθηκε αργότερα, από νέα πλημμυρίδα, φορτώθηκε και οδηγήθηκε στο λιμάνι του Νάσαου. Πλήρωμα και επιβάτες σώθηκαν.

Το να πιστέψει κανείς κάτι άλλο, είναι σαν να αποδέχεται μια απίστευτη σειρά συμπτώσεων στον ίδιο ακριβώς χρόνο, και επί πλέον συνδεδεμένη με το ίδιο λιμάνι. Το μυστήριο έγκειται απλούστατα στη λανθασμένη αναφορά του ονόματος του πλοίου, και το μυθιστόρημα πλάσθηκε γύρω από το σχετικά μικρό αυτό λάθος.

Συντρίφθηκε και το «Τρίγωνο του Διαβόλου»

Υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις που η παράδοση μετατράπηκε σε θρύλο με μυθιστορηματική βάση. Ένα άλλο παράδειγμα είναι του πετρελαιοφόρου Φόγκ (V.A. Fogg), που υποτίθεται ότι εξαφανίσθηκε δίχως λόγο ή σημάδι την 1η Φεβρουαρίου 1972. Ο θρύλος λέει πως και οι 38 άνδρες του πληρώματος εξαφανίσθηκαν, αλλά όταν οι δύτες εντόπισαν το ναυάγιο στις 14 Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου, ο καπετάνιος... βρέθηκε «καθισμένος στην καμπίνα του μ' ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι». Το ναυάγιο οφειλόταν αποδεδειγμένα σε μια έκρηξη, που πιστοποιήθηκε ότι συνέβηκε στο χρόνο και στο σημείο όπου έγινε η εξαφάνιση.

Όλα αυτά αναφέρονται στα «Ημερήσια Νέα του Σάλβεστον» (SaΙveston DaiΙy News) της 6ης Φεβρουαρίου 1972. Περίπου το 1/5 του πετρελαιοφόρου τινάχθηκε στον αέρα από την έκρηξη. Βρέθηκαν δύο άλλα πτώματα εκτός του πλοιάρχου, και το σώμα του πλοιάρχου βρέθηκε να επιπλέει στον θάλαμο των χαρτών και δεν ήταν καθισμένος στην καμπίνα του ούτε κράταγε φλιτζάνι καφέ. Εν πάση περιπτώσει το όλο συμβάν ήταν εκτός της κακόφημης περιοχής του Τριγώνου. Μερικές φορές η αλήθεια είναι πιο παράξενη από ένα μυθιστόρημα.

Μερικές εξαφανίσεις έγιναν «δυσοίωνες» μονάχα στις τελευταίες αναφορές

Τη νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου 1492 ο Χριστόφορος Κολόμβος παρατήρησε, ότι η βελόνη της πυξίδας του πλοίου έδειχνε περίπου 5 βαθμούς βορειοδυτικά του Βόρειου Πολικού Αστέρα. Ο ίδιος ο Κολόμβος μελέτησε το φαινόμενο για μερικές νύχτες, το ίδιο έκαμαν και οι πλοηγοί των άλλων πλοίων. Στην αρχή σάστισαν και φοβήθηκαν γιατί τούτη η μεταβολή δεν είχε ποτέ άλλοτε καταγραφεί. Εν τούτοις ο Κολόμβος έδωσε την εξήγηση, ότι η πυξίδα δεν δείχνει τον Βόρειο Πολικό Αστέρα, αλλά κάτι άλλο. Επειδή είχαν εμπιστοσύνη στον Κολόμβο και οι άλλοι πλοηγοί δέχθηκαν αυτή την εξήγηση και ο φόβος τους υπεχώρησε. Μεταγενέστερες αναφορές (ειδικά της γενιάς του Κολόμβου) διέγνωσαν «πανικό» ανάμεσα στα πληρώματα και μεγαλοποίησαν αυτό το «μαγνητικό πρόβλημα». Στην πραγματικότητα είναι γνωστό πως ο μαγνητικός βόρειος πόλος είναι σε κάποια απόσταση από τον αληθινό βορρά, κάπου στα μισά μεταξύ του αναγνωριζομένου Βόρειου Πόλου και του Κόλπου του Ούδσωνος. Οι ενδείξεις των πυξίδων ποικίλλουν σύμφωνα προς τα ιδιαίτερα σημεία της επιφάνειας της γης, και α ναυτικοί ξέρουν πως χρειάζεται να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις. Εν πάση περιπτώσει το «Τρίγωνο των Βερμούδων» δεν είναι αρκετά κοντά στον Βόρειο Πόλο, ούτως ώστε οι μεταβολές να είναι μεγάλες όπως σε άλλα σημεία της γης. Εντυπωσιακοί συγγραφείς βιβλίων φαντασίας το παράκαναν με τις υποτιθέμενες μαγνητικές αποκλίσεις στην περιοχή του Τριγώνου, έχοντας για βάση τους τα υποτιθέμενα «φρικτά» συμβάντα της πυξίδας του Κολόμβου. Είναι όμορφα αναγνώσματα αλλά όχι ακριβής περιγραφή γεγονότων.

Ένα άλλο «φοβερό» περιστατικό, με «μη φρικτή» εξήγηση, είναι αυτό του αεροπλάνου DC 3 που υποτίθεται ότι «εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς», ενώ έβλεπαν το Μαϊάμι (Maiami) στις 28 Δεκεμβρίου 1948. Ο Kusche αποδεικνύει (σελ. 148 κ.ε.) ότι, στην πραγματικότητα, ο κυβερνήτης δεν ανάφερε ότι έβλεπε τα φώτα του Μαϊάμι, απλώς είπε ότι βρίσκεται 50 μίλια από την πόλη αυτή αλλά μπορεί να έκαμε και λάθος, ειδικά επειδή τον περισσότερο χρόνο από τις 10 προηγούμενες ώρες ήταν εν πτήσει.

ΜΑΤΙ & ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑ

ΜΑΤΙ & ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑ

Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Σατανική ενέργεια

Ο φθονερός, όταν βλέπει κάτι το καλό στον άλλο, υποφέρει. Το ίδιο παθαίνει και ο πανούργος διάβολος. Διάβολος και φθονερός φθονούν το καλό του άλλου. Έχουν μεταξύ τους το κοινό αυτό σημείο. Κι ο διάβολος το «εκμεταλλεύεται». Περνά μέσα απ’ αυτό, (=φθόνο) την κακία του στους ανθρώπους.

Ο φθόνος δηλ. του φθονερού ανθρώπου γίνεται αγωγός, απ’ όπου διοχετεύεται στις ανθρώπινες ψυχές το δηλητήριο (=βασκανία) του διαβόλου. «Η βασκανία είναι μία δαιμονική ενέργεια, που γίνεται μέσω των φθονερών ανθρώπων» (Μ. Βασίλειος), «… απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσα σατανικήν έφοδον» (Ευχή εις βασκανίαν).

Κι αυτό σημαίνει: Βασκανία ΔΕΝ είναι λ.χ. συνηθισμένος πονοκέφαλος, ή μια συνηθισμένη ζάλη κλπ., αλλά κάτι το ασυνήθιστο!!! Κάτι το φοβερό, το ανυπόφορο, το… σατανικό!!

Είχε κάποιος (διηγούνται αυτόπτες μάρτυρες) ένα ωραίο άλογο. Το είδε κάποιος (φθονερός) και είπε: «Τι ωραίο άλογο!». Και το άλογο δεν άντεξε το «μάτι». Έσκασε, ψόφησε ακαριαία!

Ποιοι έχουν «μάτι»

ΕΚΑΨΑΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ;

ΕΚΑΨΑΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ 

ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 

ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΟΣ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ 

 Πολλοί και πολύμορφοι είναι οι σύγχρονοι κύκλοι τόσον στην Ελλάδα όσον και στην αλλοδαπήν, που δεν χάνουν ευκαιρίαν κάθε τόσο δια των ηλεκ­τρονικών και έντυπων μέσων ενημέρωσης να μας διδάσκουν και υπενθυμίζουν ότι αυτός ο τόσον επαχθής σ' αυτούς Χριστιανισμός μεταξύ των άλλων συμφορών, που επισώρευσεν στην ανθρωπότητα, επέφερεν και δεινά πλήγματα κατά του Πολιτισμού.


Μεταξύ δε αυτών των εγκλημάτων του κατά τού Πολιτισμού, επαναλαμβάνουν οι ίδιοι αυτοί συχνά και την υπό των Χριστιανών, όπως υποστηρίζουν, πυρπόληση της ξακουστής Βιβλιοθήκης, που κοσμούσεν την ελληνιστικήν Αλεξάνδρειαν, τη νέαν εκείνην πρωτεύουσαν της Αιγύπτου.


Αυτό μάλιστα συχνότατα υποστηρίζεται σαν ιστορική θέση, σαν επιστημονικό θέσφατον, που προβάλλεται για να χρησιμεύσει βέβαια σαν ένα επί πλέον επι­χείρημα, προκειμένου ν' αποδειχθεί ακριβώς η ιδιοσυγκρασία και ο γενικότερος παρεμφερής ρόλος του Χριστιανισμού σαν «συστήματος σκοταδιστικού». Υποστηρίζεται δε η θέση αυτή σαν μια τόσο ξεκάθαρη ιστορική αλήθεια, έτσι ώστε να μη τολμά κανείς νάχει αντίρρηση, αν δεν θέλει να θεωρηθεί οπισθοδρομικός, ή σκοταδιστής, ανιστόρητος και μη ενημερωμένος επιστημονι­κά.


Όταν μάλιστα διανοηθεί κάποιος να ερωτήσει «και γιατί δεν ενοχοποιείτε, λοιπόν, τον εμίρην Ομάρ, ο οποίος, σύμφωνα με δύο Άραβες ιστορικούς, τον Abd-Allatif και τον Abulfaradge, διέταξε κατά την άλωση της Αλεξάνδρειας, το 641, την καύση των βιβλίων της Βιβλιοθήκης;», τότε ο υποβάλλων τέτοιαν ερώτηση θα δεχθεί και νέους μύδρους: «ώστε είσθε φανατικός», «κατηγορείτε λοιπόν το μουσουλμάνον Ομάρ (641 μ.Χ.) και απαλλάσσετε τον Χριστιανόν επίσκοπον Θεόφιλον (389 μ.Χ.), που είναι ο αυτουργός της πυρπόλησης της αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης»1.


Και όμως, όσοι ενοχοποίησαν τον Ομάρ, για να αρχίσουμε από τον Abd-Allatif μέχρι τους Diderot, Voltaire2, Champollion - Figeac3, Sylvestre de Sacy4, Langles5, With, Hammer6 και τον Άραβα τού 17ου αιώνα Hadji-Khal-fa7, δεν φημίστηκαν για τα φιλοχριστιανικά τους αισθήματα. Απλώς μίλησαν σαν Ιστορικοί. Το ότι απέδωσαν οι ανωτέρω στον Ομάρ την ευθύνην της καύσης της βιβλιοθήκης δεν τους μεταποιεί ούτε σε χριστιανούς, ούτε σε τρέφοντας χριστιανικά αισθήματα και άρα γι' αυτό φανατικούς αντιμουσουλμάνους χριστια­νούς ή συνοδοιπόρους του Χριστιανισμού. Κάθε άλλο!


Όσον τώρα για την απαλλαγήν συγκεκριμένα τού χριστιανού επίσκοπου Θεόφιλου απ’ την κατηγορίαν, αυτόν ούτε οι σύγχρονοι του ιστορικοί ούτε οι μεταγενέστεροι τον κατηγόρησαν ποτέ αλλά μόνον, απ’ ό,τι γνωρίζομεν, μετά 14 ολόκληρους αιώνες δηλαδή μόλις τον ιη' αιώνα διατυπώθηκεν αναπόδεικτη κατηγορία και αθεμελίωτη ιστορικά υπόθεση συγκεκριμένα από τον άγγλον ιστορικό Γίββωνα ότι δήθεν τη βιβλιοθήκην της Αλεξάνδρειας έκαψαν οι Χριστιανοί τη παροτρύνσει τού Θεόφιλου κατά τα επεισόδια τού 389.


   Αλλά είναι καιρός να δούμεν σε μιαν πρώτη φάση πως δημιουργήθηκεν τόσον η πρώτη όσον και η δεύτερη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και πως έληξεν η πρώτη, για να πάρει τη θέση της η δεύτερη, η οποία είναι και το επίμαχον σημείον του όλου θέματός μας, καθώς και το τι επέγινεν, και ποια ήταν η τύχη αυτής της δεύτερης βιβλιοθήκης.


 Ανέκαθεν, επομένως και προ της δυναστείας των Πτολεμαίων1α φαίνεται ότι υπήρχαν στην Αίγυπτο, διάσπαρτες ανά τους αιγυπτιακούς ναούς των ειδώλων, μικρές βιβλιοθήκες, μια αιγυπτιακή συνήθεια, που την πήραν αργότερα Έλληνες και Ρωμαίοι. Αλλά και κατά το Διόδωρο (α, 45) μαρτυρείται η βιβλιοθήκη του παλαιότερου βασιλιά της Αιγύπτου, του Οσυμάνδυου, η οποία εφερεν σαν προμετωπίδα τη φράση: «ιατρείον ψυχής». Παρ' Ευσταθίω (Προοίμ. εις Οδύσ.) επίσης γίνεται λόγος μάλλον περί βιβλιοθήκης εις το άδυτον του Ηφαίστου στη Μέμφιν.


Όντως η αιγυπτιακή Ραχώτις, προ τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν ήταν παρά ένα πτωχό χωριουδάκι ψαράδων και βοσκών, όταν το 332 ο μακεδόνας στρατηλάτης ανάθεσε στον επίσης μακεδόνα ή, κατ' άλλους, ρόδιον αρχιτέκτονα Δεινοκράτη2α να κτίσει εκεί μιαν καινούργιαν πόλη, η οποία, προς τιμήν του μακεδόνα βασιλιά πήρεν το όνομά του.


Ο δε μετά τον Μ. Αλέξανδρο βασιλεύσας Πτολεμαίος Α' ο Λάγου ή Σωτήρας ανύψωσεν τη νέαν πόλη σε πρωτεύουσαν της Αιγύπτου, υποκαταστήσασαν τις προηγούμενες, Μέμφιν και Θήβες, εκόσμησε δε την πόλη με λαμπρά οικοδομήματα και διακρίθηκεν σαν προστάτης των επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών.


Ο ίδιος μάλιστα ήταν πολυγράμματος και σπουδαίος στις φιλολογικές τέχνες, όπως δείχνουν οι σωζόμενες Επιστολές του, καθώς και το ότι συνέταξεν Ιστορίαν τού Μ. Αλέξανδρου4α, από την οποία μάλιστα ο Αρριανός συνέγραψεν κι' αυτός την δικήν του Ιστορίαν Αλέξανδρου, όπως ο Αρριανός ομολογεί στον πρόλογόν του.


Θεωρείται, πάντως, βέβαιον ότι ο Πτολεμαίος Α' ο Λάγου ίδρυσεν το περίφημο Μουσείον της Αλεξάνδρειας, το οποίο δεν ήταν παρά Σύλλογος συγκαταβιούντων ένδοξων σοφών ανδρών, είδος Επιστημονικής Ακαδημίας ή Πανεπιστήμιου ή βασιλικής επιστημονικής Εταιρείας ή βασιλικού Ιδρύματος Ερευ­νών ή επιστημονικού Πρυτανείου, όπου ενδιαιτώντο, μελετούσαν, συζητούσαν και συνέγραφαν οι σοφοί.


Το Ίδρυμα αυτό βρισκόταν, κατά τον Στράβωνα5α εντός της περιοχής των «βασιλείων», τα οποία καταλάμβαναν το τέταρτον ή τρίτον τού περιβόλου της πόλης. Ο Αμμιανός όλο αυτό «το κλίμα», δηλαδή τμήμα της πόλης το ονομάζει Βρούχιον (κβ', 14), που βρισκόταν ανατολικά και κατά μήκος τού μεγάλου λιμανιού και περιελάμβανε μνημειώδη οικοδομικά συγκροτήματα, που κτίστηκαν ολίγον κατ' ολίγον απ’ τους Πτολεμαίους και αργότερα από τους Ρωμαίους: Έτσι ανεγέρθησαν εκεί ανάκτορα, ιερά, γυμνάσιο, θέατρον και το Μουσείον, το οποίον περιελάμβανε εκτος τού ιερού των Μουσών και την τεράστιαν βιβλιοθήκην της Αλεξάνδρειας ή τις βιβλιοθήκες τού Μουσείου.


   Ας εξετάσουμε λοιπόν σύντομα την προσωπικήν συμβολήν των Πτολεμαίων στην συγκρότηση και λειτουργίαν της ξακουστής αυτής βιβλιοθήκης.

ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ - Βίντεο

Εκπομπη της σεμινας διγενη για τον 'Σατανισμο 

Περί Ελευσινίων Μυστηρίων!

 Η λέξη Μυστήριο σημαίνει το απόρρητο, το μυστικό και προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα «μυείν» που σημαίνει κλείνω. Ο Μύστης-μυσταγωγός ασκώντας τη μυστική λατρεία προς το θείο προσβλέπει στην ένωση, στη συνοχή της κοινότητας των μυημένων, ανώτερων πνευματικά ανθρώπων.


 Οι αιώνιες αλήθειες της ανθρώπινης ψυχής, ως φυσικές και αλληγορικές αναπαραστάσεις ανθρώπων, μέσω της Δήμητρας, της χθόνιας θεότητας της γης και του Άδη-θανάτου, αποκαλύπτονται στους μυημένους. Η Γη ως μήτηρ με αγροτικό χαρακτήρα και  γονιμότητα συμπυκνώνει τη ζωή και το θάνατο, την εναλλαγή του φωτός και της σκιάς ως φυσικού και μεταφυσικού φαινομένου.


 Η προέλευση των Ελευσινίων Μυστηρίων είναι προελληνική, πελασγική ή μυκηναϊκή. Για πρώτη φορά τέλεση μυστηρίων εντοπίζεται  στη Βοιωτία. Οι Αχαιοί και οι Ίωνες υιοθέτησαν και αφομοίωσαν χθόνιες θεότητες ενώ οι Ευμολπίδες, το βασιλικό γένος της Ελευσίνας, υπήρξαν από τους πρώτους Ιεροφάντες, Κήρυκες και δαδούχους των Ελευσινίων Μυστηρίων.


 Οι Αθηναίοι ήταν βέβαια αυτοί που «απογείωσαν» τα Ελευσίνια Μυστήρια συντελώντας στην απώτατη ακμή τους. Από την εποχή του απογείου του 5ου αι. μ.Χ. και της αίγλης της τυρρανίδας των Πεισιστρατιδών, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι οδήγησαν την Αθήνα σε μια πνευματική ηγεμονία άνευ προηγουμένου. Το Ψήφισμα του Περικλή περί κατάργησης της προσόδου στα Ελευσίνια Μυστήρια απάλειψε τον  ελιτίστικο χαρακτήρα τους, αφού έτσι τα προηγούμενα χρόνια ήταν προορισμένα μόνο για υψηλές «εισόδους». Το «άνοιγμα»,  όμως, των Μυστηρίων σε όλους εκτός των μη ομιλούντων την Ελληνική (π.χ. Πέρσες) τα καθιστά χαμηλότερης πνευματικής ποιότητας.

"Με είδα να στέκομαι, απέναντι!"

  Η Κάρυ Κάιζερ, πάντα αισθανόταν μισή. Η ζωή της έμοιαζε με παζλ που του λείπει ένα κομμάτι. Μία «αόρατη» δύναμη και μια σειρά από συμπτώσεις την έσπρωξαν να αναζητήσει την αλήθεια. Μέχρι που μια μέρα την συνάντησε μπροστά  της: στην απέναντι πλευρα του δρόμου στεκόταν... ο εαυτός της!!


  Το 1960, η Κάρυ υιοθετήθηκε από δύο γονείς που τη λάτρευαν. Μεγάλωσε μαζί με τον επίσης υιοθετημένο αδερφό της σε μία μικρή πόλη στο Μπέρλινγκτον. Από μικρή ηλικία θυμάται κάποιους ανθρώπους να την μπερδεύουν με κάποια Έιμυ. Το φαινόμενο αυτό έγινε πιο συχνό την περίοδο που σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της Βερμόντ.


   Αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, άγνωστοι την πλησίαζαν θεωρώντας ότι ήταν κάποια Έιμυ. Ένα βράδυ Παρασκευής, αυτό ξανασυνέβη. Ένας νέος άντρας διέκρινε την Κάρυ σε ένα εστιατόριο, την πλησίασε θεωρώντας ότι είναι η Έιμυ. Της είπε μάλιστα ότι θα στοιχημάτιζε 1.000 δολάρια ότι εκείνη και η Έιμυ είχαν κάποια σχέση. Οι συμπτώσεις ήταν πολλές για να τις αγνοήσει.


  Μάζεψε όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσε από εκείνον τον άντρα και αποφάσισε να ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης χωρίς προορισμό. Ένα ήταν το σίγουρο: Θα έβρισκε αυτή που της έμοιαζε τόσο πολύ.
   
   Δεν της πήρε πολύ χρόνο να την εντοπίσει. Λες και το σύμπαν συνωμοτούσε υπέρ της. Σήκωσε το τηλέφωνο και διστακτικά κάλεσε τον αριθμό. Στην άλλη γραμμή, βρισκόταν η δίδυμη αδελφή της την ύπαρξη της οποίας αγνοούσε παντελώς. Η Έιμυ άκουσε με προσοχή αλλά και με δυσπιστία όσα της εξιστόρισε η Κάρυ.


  «Αρχικά τη ρώτησα πότε έχει τα γενέθλιά της και εάν είναι υιοθετημένη» λέει η Κάρυ. «Έπεσα από τα σύννεφα όταν συνειδητοποίησα ότι έχουμε γενέθλια την ίδια μέρα. Ένιωθα μέσα μου ότι κάτι περίεργο συνέβαινε εδώ.Της ζήτησα να συναντηθούμε σε ένα παρκινγκ έξω από τη Βερμόντ. Κατά τα διάρκεια της διαδρομής αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η Έιμυ; Θα μοιάζαμε εξωτερικά; Θα είχαμε τα ίδια ενδιαφέροντα;»

Οι δύο αδερφές ξαφνιάστηκαν με αυτό που αντίκρισαν. «Έβλεπα τον εαυτό μου στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Είχα "παγώσει". Δεν μπορούσα να βγω από το αυτοκίνητο».


   Τα δύο κορίτσια ένιωσαν αμέσως ένα δέσιμο. Για πρώτη φορά στη ζωή τους, μετά από 25 χρόνια ένιωθαν ολοκληρωμένες. Η Έιμυ όπως ακριβώς και η Κάρυ ένιωθε όλα αυτά τα χρόνια ότι κάτι έλειπε από τη ζωή τους. Υπήρχε ένα κενό που καμία καριέρα και καμία οικογενειακή θαλπωρή δεν μπορούσε να καλύψει μέχρι τη στιγμή που αντίκρισε τη αδερφή της. 
   
    Είναι πραγματικά περίεργο το συναίσθημα να μην ξέρεις καθόλου κάποιον, να μην τον έχεις συναντήσει ποτέ πριν στη ζωή σου και στα λίγα λεπτά που τον έχεις μπροστά σου να συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου μοιάζει και πόσο πολύ τον αγαπάς. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα δίδυμα αναπτύσσουν ένα έντονο δέσιμο από τη στιγμή που βρίσκονται μέσα στη μήτρα. Η περίπτωση αυτων των γυναικών αποδεικνύει οτι ακόμα και όταν τα δύο παιδιά χωριστούν αμέσως  μετά τη γέννησή τους,συνεχίζουν να αισθάνονται ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο τους μισό. 


   Η Κάρυ και η Έιμυ ανακάλυψαν ότι έμοιαζαν σε πολλά. Είχαν το ίδιο γούστο στα ρούχα και στα κοσμήματα. Κάπνιζαν ακόμα και την ίδια μάρκα τσιγάρων. Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι μπορούσαν να διαβάσουν η μία τη σκέψη της άλλης. Υπήρχε ένα είδος «υπερφυσικής» επικοινωνίας μεταξύ τους.


  «Δεν χρειαζόταν να πω στην αδερφή μου ότι κάτι μου συμβαίνει» θα πει αργότερα η Έιμυ. "Βίωνε το πρόβλημά μου. Πριν καλά-καλά προλάβω να της το πω ήξερε ότι κάτι συνέβαινε». Η Κάρυ βρήκε την αδελφή ψυχή της.Και μαζί με αυτήν και το κομμάτι από το παζλ που έψαχνε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της.